KONTRA-BIDA THOUGHTS (2)  

Minsan silang sumikat nang saglit. Di man tanyag ang kanilang mga pangalan o guwapo ang mga mukha o makisig ang dating, ng tulad sa mga bida, kasama sila sa pelikula. Kailangan sila ng mga bossing na sumisimsim ng alak sa sala ng mansyon at nag-aantay ng balita ng pagdating ng “pektus” sa piyer.  Kailangan nilang gampanan ang papel sa salida: mga goons na humahawak ng armalite at nagbabantay ng kargamento, nanghahalay ng nobya ng bida, nagpapahirap sa bida, lumulusob sa bangko, nakikipagbakbakan sa bodega o sa barko. Noon pa’y hindi naman masyadong naalala ang kanilang mga pangalan, maliban na lang kung kasimbrusko nila si Paquito Diaz, kasinghayok sa laman ni Jeorge Estregan, o kasimbagsik ni Bomber Moran.  Ngayon, naaalala ulit sila pag napapanood sa bus o sa karinderya (o minsan sa bahay) ang kanilang niluluma nang obra. Kapansin-pansin: ang wagas nilang pagsunod sa bossing. Kapansin-pansin: sila ang unang kinukuha ng karet ni Kamatayan. Walang silbi ang M16 nila sa kutsilo at bala ni Lito Lapid o pistol ng mga tulad nila Phillip Salvador or Eddie Garcia. Una silang masasabugan ng granada o tumilapon mula sa gusali. At sa credits na lang makikilala kung sino-sino silang mga alipores. Ngayon nasaan na ang mga goons? Malay mo, drayber na sila ng bus na masasakyan o nasakyan mo na? Malay mo, natokhang na at labis na di na kilala ang minsang naging karera. Malay mo nagSaudi o nagDubai. Aba malay na natin sa mga kuwento nila! Malay din nila sa mga tulad nating naakit, nanggagalaiti sa mga papel nilang sirain ang kabutihan sa mundo ng gawa-gawang pananaig ng kabutihan sa wagas na kasamaan.

Advertisements

KONTRA-BIDA THOUGHTS (1) 

Natatawa na lang ako sa mga nangyayari sa aking buhay. Mukha akong tanga na ngumingiti at umiiling habang mag-isang umiinom ng Pale Pilsen dito sa IBP.  Naka-limang stick na ako ng barbecue, order pa kaya ako? Kay dami pa naman ng tao ngayong mag-aalas-9 na ng gabi. Natatawa ako kasi paano ba naman, sinubukan kong maging mabuti, sinunod naman ang karamihan ng mga utos ng mga magulang ko, ano ang aking napala? Bata pa kami, laging nagsisismba, di nagmumura, o hindi namin pinaparinig kina Mama at Papa na nagpi-P.I. kami,  laging nagfifirst communion, nood lagi ng Ten Commandments pag Semana Santa. At kung anu-ano pa. Hindi kami naglalaro ng computer games pagkatapos ng klase. Diretso sa bahay para mag-aral o tulog na. Akala naming giginhawa ang buhay pag ganoon lang. ang ginagawa Hindi pala. Natatawa ako, habang nilalasap ang papait at papainit nang serbesa. Natataon ding naalala ko ang pagbagsak ng pamilya nila Papa: naospital ang Lolo, naubos sa sugal ang pera nila Papa at Tito, may away pa sila sa mga pinsan doon isa isang paaralan nila sa Bikol. Pinaaral man kami sa UST, lagi na lang utang si Papa sa mga kaibigan. Kaya di rin ako makalabas-labas kasama ang ibang mga barkada. Sa halip pag walang ginagawa, laging nasa library ako, hanggang sa magsawa ang aking mga mata sa kababasa. Noon din nagsimulang magtabang ang pananalig ko sa pinamulat sa aking pananampalataya. Nabasa ko pa ang mga pagkamkam ng mga prayle sa mga lupain sa Luzon, at paano nila pinasunog ang mga ereje sa Europa, kaya lalo akong lumayo sa Kristong nakapako sa Krus.  Ay papaubos na pala ang beer, isa pang bote kaya orderin ko? Marami pa akong dapat isipin, isang muling pagnilay bago ako magbagong-buhay bukas. Simula sa araw na darating, lilihis at lilihis na ako sa mga turo ng pamilyang kinagisnan. Pati apelyido nila, kakalimutan ko na. Pwede na siguro akong ngumit kahit papaano, ngiti ng maliit na tagumpay.  Putang ina, ang sarap sumuway!

8519 SIPEP

The Eraserheads PHOTO/PHILIPPINE DAILY INQUIRER

We were eating lunch at a Daly City home and watching “Eat Bulaga!”, the popular noontime variety show on GMA TV, when someone commented that he read on Facebook that two of the show’s hosts, Vic Sotto and Joey de Leon, were involved in the gang rape of a young Filipino American actress named Pepsi Paloma in 1982.

Three young Filipino kids, all recent immigrants, joined in the conversation and said that they also heard of the Pepsi Paloma rape case. I expressed surprise because it occurred long before any of them were born. They explained that they learned of the rape from the song “Spolarium” composed and performed by the Eraserheads, their favorite Filipino rock band.

When I Googled the lyrics of “Spolarium” by the Eraserheads, I found these words:

ADVERTISEMENT

at ngayon di pa rin alam

kung ba’t tayo nandito

pwede bang itigil muna

ang pagikot ng mundo

 

umiyak ang umaga

anong sinulat ni enteng at joey dyan

sa gintong salamin

ADVERTISEMENT

di ko na mabasa

pagkat merong nagbura ahhh…

(And we still don’t know why we’re here, please stop the turning of the world, the morning cried, what did enteng and joey write in the golden mirror I couldn’t read because someone erased it).

Senate Majority Leader Vicente Sotto III. INQUIRER file photo

According to these diehard fans of the Eraserheads, “enteng” is  Vic Sotto and “joey” is Joey de Leon and the something that was erased was their criminal record. The meaning of the lyrics of this song, the kids shared, has been a popular subject of discussion in Manila universities as well as in the social media.

When I Googled “Pepsi Paloma”, I saw the link to the video that had been downloaded on Facebook by as many as 66,000 viewers The “Eat Bulaga – Pepsi Paloma story” reported the tragic tale of Delia Smith, the eldest daughter of Lydia Duenas, a native of Borac, Northern Samar, and Kenneth Smith, an American letter carrier who deserted his family when his four children were still young.

When Delia was barely 13, her mother introduced her to talent manager Rey dela Cruz who changed her name to “Pepsi Paloma” to join his stable of other “soft drink” beauties which included Sarsi Emmanuel and Cola Nicolas. Dela Cruz secured Pepsi’s starring role in her first movie, a “bold” feature called Brown Emmanuelle in 1981.

Less than a year later, according to her account, while promoting one of her movies, Pepsi met the three comedian hosts of Eat Bulaga – Vic Sotto, Joey de Leon and Richie D’Horsey (Richie Reyes). The three men took her out to a bar, drugged her, and then gang raped her in a hotel room. (Because she was only 14 at the time, these comedians were pedophile rapists.)

To prosecute a crime in the Philippines, you cannot just rely on government prosecutors, you have to hire a private prosecutor otherwise the case will be dismissed for lack of prosecution. For this job, Pepsi sought the help of then Defense Secretary Juan Ponce Enrile who referred her to the senior partner in the ACCRA law office, Atty.  Rene Cayetano, the father of Sen. Pia Cayetano and Sen. Alan Peter Cayetano, who offered his pro bono services to Pepsi.

If convicted of the rape charge, the three comedians faced the death penalty, a sentence that was meted out previously in 1967 to the four rapists of movie star Maggie dela Riva. Three of the men were executed in 1972 on live TV while the fourth escaped the electric chair by dying in prison.

To prevent the same fate from befalling his younger brother, Sen. Tito Sotto quickly went to see Pepsi Paloma while she was still securing the services of Atty. Cayetano. According to her account of this visit, Sen. Sotto “coerced” her into signing an “Affidavit of Desistance” to drop the rape complaint against his brother and his cohorts.

[But how could that affidavit be legal when she was only 14 when she signed it and she did so without the presence of her attorney?  But this happened in 1982 during martial law and the Sottos were said to be favored by the Marcos dictatorship.]

How was she coerced? In her November 3, 2012 column in the Philippine Daily Inquirer, Rina Jimenez David described this incident as follows: “Paloma eventually dropped the charges after she was allegedly visited by one of the trio who said he had only talked with her, but only after placing a pistol on the table in front of her.”

As a result of Pepsi’s signed affidavit of desistance, no criminal charges were filed against the three comedian rapists even after they went down on their knees on their show “Eat Bulaga!” and asked forgiveness from Pepsi Paloma for raping her when she was only 14.

Three years after her rape, on May 31, 1985, Pepsi was found dead in her apartment with a rope looped around her neck. The police concluded that it was a suicide caused by “monetary problems” and this was the official story that appeared in the headlines of the newspapers.

But her manager, Babette Corcuerra, disputed the press account. “She was earning well and was fully booked for dancing performances. She just finished the Pepsi Paloma Show at the Bughaw and 10 other beerhouses,” Corcuerra said, and she had three film offers lined up, she added.

It just did not add up, Corcuerra said. “She was looking forward to celebrating her 18th birthday next year. She made me promise to throw a big party for her at a hotel because it would be her debut,” Corcuerra told the Times Journal.

Was she murdered? Before he passed away, in an interview on ABS-CBN that was not aired, self-confessed hitman Kit Mateo intimated as much.

“Eat Bulaga!” is now entering its 35th year as the longest-running noontime variety on air program in the history of television, making millionaires of its comedic stars.

Sen. Tito Sotto is still in the Philippine Senate serving as the proud champion of the Holy Roman Catholic Church in his staunch opposition to the Reproductive Health Act and to all forms of contraception.

Pepsi Paloma would have celebrated her 47th birthday this year.

(Send comments to Rodel50@gmail.com or mail them to the Law Offices of Rodel Rodis at 2429 Ocean Avenue, San Francisco, CA 94127 or call 415.334.7800).

 

SERMON

SERMON (Pasintabi kay Rizal) Malayo naman kay Padre Damaso ang paring maghohomoliya ngayon. Wala namang nababalitaang di maganda tungkol sa kanya. Hindi rin katulad ng San Diego ang parokyang ito: walang makitang mga Kastila o prayle sa paligid, natitigib sa mga sasakyan ang mga kalsada, binubuhay ng komersyo ng mga inapo ng mga indio at Tsino ang lugar. (May iba na ring mga sambahan sa barangay) Bagamat, gaya ng sa kabanata sa isang naging kontrobersyal na nobela, napupuno pa rin ang mga tao sa simbahan. (Ngunit, di ganoon karami ang nag-aantanda sa agua bendita. Alas diyes na ng umaga. Pinaupo ang mga tao matapos ang pagbasa sa Mabuting Balita. “Mga kapatid, ang sinumang kasingliit ng butil ng mustasa ang pananalig sa Diyos ay mahihirapang makapunta sa langit…………”

Labing-apat na minutong paulit-ulit na diniin ni Father ang pangangailangang magbago na ng buhay ang mga nasa loob ng simbahan. Pati na rin ang pagsumbat sa patuloy na pagwalay ng di-iilan sa parokya mula sa mga kinagisnang turo ng Inang Simbahang Katolika Romana. Labing-apat na minutong dinala ni Father sa alapaap ang haraya ng mga nakikinig. Mayroong ibang sumama, mayroong nanatili sa lupa upang magdalumat ng ibang mga paglalakbay. Pakiramdam ni Father, sa dulo ng 14 na minutong homiliyang iyon, naiparating niya ang puntong dapat pagtibayin ng mga nakikinig ang kanilang sampalataya. Isa raw siyang pastol na matagumpay na nabantayan sa damuhan ang mga alagang tupa. Di napansin ng kanyang paninging nalukob sa ningning ang ibang mga tupang sadyang pumunta sa gubat, nakihalo sa mga lobo, sapagkat di na naririnig ang humihinang tinig ng kanyang inaakalang paggabay.

BAKWIT

(Sa gunita ng pagsisimula ng Marawi siege at  pati na rin ang mga nauna pang labanan sa Mindanao sa ating panahon)                                                                                                                                                                                                                                                                Katulad ng dati, lilikas sila mula sa mga galit na gatilyo’t paniniwala. Tutungo sa kaligtasang tila walang katiyakan: paaralan, simbahan, masjid, sa ibayong lalawigan. Pagbalik, aapuhapin ang natitira.

“CLASS ANALYSIS”

“CLASS ANALYSIS.”
Mas tamang sabihing batch analysis, or cohort analysis kung demograpiya ang pagsasaligan. Iyon bang matapos ang ilan mong panimulang pagsusuri or muling pagsusuri sa lipunan at mga uri na bumubuo nito, kailangan namang suriin ang pinanggagalingan class or batch noong hayskul (muna). Sinasabing means of socialization ang paaralan at mas makikita ito sa mga gawi at mga kilos na nahulma. Pinili ko ang hayskul dahil masasabing ito ang formative years, di lamang sa mga magiging tropa mo, pero sa mga magiging karanasan mo sa labas. At hanggang ngayon, ramdam pa rin ang mga epekto nito sa mga naging bahagi ng nasabinfg batch. Kumbaga sa akademya, qualitative ang approach ko rito, ibig sabihin batay sa mga karanasan at obserbasyon ang babanggiting mga detalye.

Tulad sa labas, may hierarchy sa paaralan; in terms of intellectual achievements, social status, at yung dating sa iyo ng ibang ka-batch. Kaya mahirap buwagin ang pag-uuri sa lipunan kasi sa paaralan pa lang (at least in my case sa private school) kasi institutionalized ito. Mahirap maimagine na wala nang section-section sa lahat ng schools (unless may himalang maoverhaul ang K+12 at bawasan pa ang diin sa points as measures of excellence). May cream section, tapos may mga secondary sections. Now, di naman lahat ng matalino sa batch ay sa cream section napupunta, it’s just that di lang sila nakameet sa expected grades na kailangan upang makapasok sa nasabing section. May iba namang napapadpad sa lower sections. At oo, mapapansin ang “alta sosyedad” mentality, di lang sa cream section pati sa ibang mga section. Sila yung mga kumbaga ngayon ay party animal, life of the party, mga suki sa lakwatsa, may bagong napupuntahang “ganap.” Sila yung makikita mong nakatambay sa halimbawa, canteen, park, o corridor, kasama ang mgha tropa, nagkukuwentuhan o nagpaprank sa dumaraang estudyante. Lagi’t laging laman sila ng mga kuwento at tsismis. Kulang na lang mafeature sa school paper!
Siyempre, mayroong nasa ibaba ng nasabing paghahanay o hierarchy. Maaaring sila yung mga silent type, nerd o geeky type, o bagamat may potensyal sa katalinuhan, di lamang napapansin o nagpapapansin. Iyong iba, madalas sa library tumambay, may sariling pagtutuklas na ginagawa, habang ang ibang mga kabatch ay nagpapatintero o nagbibiruan o nantitrip. Ang iba naman, kontento nang kasama ang tropa pero ayaw namang masyadong visible sa iba, so doon sila sa kasulok-sulukan ng classroom o ng quadrangle o ng canteen. Sila yung tipong maaalala mo na lang ulit after a decade kasi di mo sila masyadong nakakainteract noong nasa hayskul pa kayo. At sa totoo lang, mas madaling mabully ang iba sa mga lower layers ng high school hierarchy na ito. Dahil kulang sa dating o di masyadong aggressive, madali silang pagtripan, o makursunadahan ng mga bully. Kukunin ang mga gamit, aasarin sila dahil sa amoy o mukha, gagaguhin o may physical aggression nagaganap. Reflection sila ng strong man mentality ng Philippine culture and society. Kaya siguro if nabully ka noong hayskul at nalagpasan mo or nakabawi ka sa kanila eventually, in a way pasalamat ka rin sa ganoong experience. Kasi mas masahol ang buhay sa labas, at walang guidance counselor or adviser ang tutulong sa iyo. Though siyempre ideal kung wala nang “cupal” sa mundo di ba, sa loob man o labas ng hayskul mong nagawi. Marami pang puwedeng sabihin about hayskul, pero mukhang nasasapat na ang mga ito. PS: Based on actual experience and observation ang mga puntos na ito.

LIGAW (1)

At napadpad siya sa sangandaan sa may Colon. Tila binibigyan siya ng matinding pagsusulit, kung anong kalsada ang tatahakin, sa panahong di niya alam ang talagang gagawin sa madaliang pagbiyahe patungo sa pinakamatandang kalye ng bansa na nasa pinakamatandang siyudad sa kapuluan. Banyaga pa rin ang mga signboard na nakikita, mga letra at titik, bagamat medyo pamilyar ang mga pook na pupuntahan: Apas, Lahug, Carbon. Puro mga gusaling kulay-abo ang natutunghayan, puros mga jeep at kotse ang nadaratnan, habang inaapuhap ang tuldok sa hindi mapakaling katanungan: “Teka, malapit na ba dito ang Gaisano?” “Parang nalayo na ako sa Osmena Boulevard? Yawa. Asa man ko padulong ini?” Saan kaya ako pupunta nito? Habang inaapuhap ang sagot, sinisilip ang mga maaring maglagusan, habang dinadaanan ng mga mamimili, mga vendor, at kung sino pang mga abala sa pusod ng kalakal ng siyudad.

Humakbang ka muna, basta makaalis ka lamang.

*** At narito ka sa lungsod ng waling-waling, durian, at ng Bundok Apo, habang inaapuhap ang mga bakas nina Datu Bago at Oyanguren. Ngayon, nasa loob ka ng silid sa otel, natatanaw ang siyudad at ang malayong-malapit na isla ng Samal. At napapaisip ka: Naka-ilang balik ka na sa siyudad na ito, dahil sa anumang pakay. Naka-ilang ikot ka na rin, bagamat kinakabisa pa ng mga talampakan ang mga kalsadang naririnig at nadadaanan mo na, tila mga bago pa rin sa iyong dayuhang hinagap. Uyanguren. Claveria. San Pedro, Mintal. Recto. Roxas. Nakakatulong man si Google, di naman siya nakakatulong sa sandaling natataranta ang mga paa at napapadpad sa di ba nababatid na eskinita. Pagtarong diha oy. (Hindi mo pa gagap ang sariling pinaghahalu-halong wika ng mga taal nang taga-rito).

Bumaba ka sa otel para simulan ang matagal-tagal ding pagsaulo sa siyudad.

LIGAW (2)

LIGAW (2) Kung makakabalik lang ulit ako sa Lungsod ng mga Pino (at dating lupain ng mga Carino), malamang madalas kong sambitin: Naimbag nga aldaw. Mapteng ja akew. Magandang araw. Ideyal sana ang mga eksenang bubungad sa mga pasaherong tulad kong tumatakas sa init, lagkit, at usok, “dumi, libag at casalanan” ng Maynila. Sa pagitan ng mga hamog at ulap, iyong matatanaw ang gulugod ng mga bundok at malalabay na dahon at sanga ng mga puno (bagamat ngayon nakukumutan na rin ito ng mga bahay at gusali). At pagbaba, hahaplusin ka ng malamig na hangin.

Kung makababalik lang ako sa Lungsod ng mga Pino, masasambit ko pa naman ang mga naimbag nga aldaw, mapteng ja akew, magandang araw. Matapos ang apat ( o pito) na oras na biyahe mula sa bituka ng Cubao hanggang sa bumbunan ng Benguet, naabot mo na ang lunan ng pansamantalang pagtakas. Bagamat uulit-ulitin na namang huhugutin sa alaala ang mga direksyon para makaikot sa pasikot-sikot na mga kalsada. Kabisado mo naman ang daan pagpasok ng siyudad (bandang Kitma Road at BGMC, at doon sa sangandaan ng mga flyover), medyo “nahehelo,” “naleleto” ka sa pagsuyod sa lungsod mismo. Ano bangeep ang sasakyan ko, mula sa babaan ng Victory Liner? Ah, magtaxi na lang ako. Yun lamang, baka maipit ka sa trapik bandang Session Road lalo na sa ibaba nito. HUWAG NA HUWAG ka na ring papasyal sa Burnham Park pag bumalot na ang dilim ng gabi. May mga makakasalubong ka na nag-aalok ng serbisyo na di mo naman kakailanganin pa. O baka may mas mabilis pa sa DSL na snatcher na dudukot sa kung anong dala mong pera o relo/
Kung makababalik lang ako sa Lungsod ng mga Pino, madalian lang ang pagparito. Pagdayo’y pagpapalamig. Batid namang hanggang bisita ka lang muna sa siyudad na ito sa hilaga.

# COMMUTER BLUES (2)

It’s tough to take a ride home in Taft. Too many people hustling and bustling along the road for the first vacant bus, UV, jeep to pass by. Too much time thrown away while trying to flag down that lucky vehicle that will take you out, after the nth attempt to do so in the last 30 minutes.                                                                                                                                                                                                                It’s tough to take a ride home in Taft. Wherever along the thoroughfare named after that wide-bodied American official, from Finance Road, to U.N. Avenue, Kalaw, to Pedro Gil, probably even further to Remedios, Vito Cruz. Buendia. You are nothing in the eyes of the driver who had his vehicle laden with passengers. (He had already heard the latest clinging of the peso sign upon the entry of the last passenger). The road is narrow, the night is approaching, and the clock is ticking, your patience as long as the wick of a candle dying out in the wee hours of the evening. But no available and willing public vehicle is in sight.  Only the buildings of a past bygone are in your line of vision; the old PGH, Luneta, and the newly build towers in the area.                                                                                                                                                    It’s tough to take a ride home in Taft. Tougher on the legs and the mind. To toughen oneself to a most uncomfortable truth: a commuter is a piece of dust, easy to crumble and blown away.

# COMMUTER BLUES (1)

The evening rush hour crawls down the bridge in Quiapo. Wheels, headlights, exhausted minds, tired feet, join the daily procession knowing that, eventually, they, THEY, will get home. Home is where the heart is. But right now, they’re still stuck in the heart of the city. Not necessarily of Sodom and Gomorrah, but of Mammon, in between the clanging of bells of the white church named after the baptizer of Jordan River and the call to prayer of a muezzin. Peeking outside the dingy open-air bus, with arms resting on the metal edge of the window, one sees it all: buyers and passengers flocking the sidewalks on both sides of Quezon Blvd. On the right side of the road, going north, lo and behold! sellers of bicycles and spare parts. Lo and behold, old cinemas showing godforsaken titles of even more godforsaken B movies. Every now and then, some hawker will dart into the bus, peddling water to quench the expected thirst of the bus passengers. He may earn some fast buck, but not after squeezing into the unfortunate passengers who have to stand the long ride. You hold on to these scenes, knowing that for now, you can’t really do much, except to wait. Wait, wait.