Baha

(Sa alaala ng mga nasawi at napinsala noong unos ng Setyembre 26, 2009)

I.
Noong unang panahon,
ayon sa aming pinananiwalang
salaysay ng Pinagmulan,
ang mundo’y  muntikang magunaw.
Nang sa takda ng nagngangalit na si Yahweh,
Ito ay kumutan ng tubig.
Aniya, “Lahat ng bagay sa Daigdig ay nabahiran na ng Putik.
Tanging  delubyo lang ang makakalinis sa aking Nilikhang Planeta.”
Sinakop ang lahat na pook, bagay o nilalang: tuktok ng bundok,
dalisdis ng libis, pisngi ng talampas, lawas ng kapatagan;
Damulag man o kulisap, puno man o palumpong ay natangay, naanod sa agos.
Nagsanib pa itong agos sa iba pang daluyong, uli-uli at daloy
hanggang sa ang buong mundo’y  karagatan.
Walang natira,
Maliban lamang sa ilang pinili na lulan sa higanteng arko.
Silang wari’y hindi nabahiran ng putik kaya pinili Niyang iligtas.
Matapos ang 40 araw-gabi na unos, marahil Siya ay nahabag o natuwa’t
Nalinis ang daigdig.

Kaya’t ipinangako sa mga iniligtas na Hindi na niya
Lilipulin pa ang mundo sa pamamagitan ng tubig
Upang ito ay mahugasan ng putik.
At sa hudyat na iyon ay unang nakita umano
Ang bahaghari. Sarikulay na Tanda ng Banal na Pangako.

II.

Madalas  nang mawaglit
Sa aming mga libro, dyaryo,  kalendaryo at utak
Ang alaala nitong Delubyo,
At kahit na ang gunita ng mga manaka-nakang
Pagbaha.
Lumipas ang mga taong dumalang ang pagdalaw
Ng mga unos.
At sa halip inaanod lang kami ng mga balita’t problema
hinggil sa pagtatastas ng bulsa,pagpapataasan ng ihi ng aming mga lider,
pagbubuklod
o pagbubukod sa pamilya’t
kapisanan at iba pa.
Hanggang sa gugulantangin  kami ng mga ulat na
May gumuhong bundok sa isang malayong lalawigan.
At minsan-minsan pa ay mahahabag pa kami sa balitang
Naghalo ang gubat, lupa, at ilog  habang nilamon
ang ilang nayon sa isang kalapit na lalawigan.
Subalit, kinayayamutan lamang namin ang
mga panahong nagiging sapa ang aming mga
kalye at eskinita:
“Naku mahuhuli ako sa pasok.
Peste talagang bahang ito, basang-basa na sapatos ko.
Oh my god, maputik na naman ang kalsada sa village namin.”

III.

Dito sa lungsod, destiyero sa disyerto  ang aming
Mga mata, utak at paa
Sa paghahanap mga mga ilog, sapa at batis.
Dati umanong makikita ang mga ito
Sa aming Malaking Lungsod.
Hanggang sa tabunan ng mga kalsada, riles, eskinita at bangketa,
At tinubuan pa ng mga gusali’t bahay.
Ngunit muling babangon paminsan-minsan,
Kapag napalakas ang buhos ng ulan.
Bagama’t naalala pa ng ilan sa amin
Ang paglublob sa sapa o pagligo sa ilog,
Mas madalas hanap-hanapin namin ngayon
Ang balde, batsa, tabo, o kung papalarin, shower,
Alang-alang sa dikta ng aming nagmamadaling mga talampakan
at orasan.
Kaya’t lingid sa aming kaalaman
ang poot ng nagngangalit na tubig.

IV.

At marahil ganoon na lamang
ang aming pagkagulat, pagkasindak, pagkabigla
Nang aming Lungsod ay halos malunod
sa walang humpay na ulan isang araw na balot sa dagim:
Isang buwang pagpapala sana’y
Naging anim na oras na ibinuhos na poot at galit. Tila hindi nasagap
Ng aming mga siyentista at pantas na magiging mabagsik ang
kararating lang na sigwa.
(Bagama’t maaaring napuna na ng ilan
ang muling pagdalas na pagdalaw
ng dagim, hangin, kidlat at kulog.)
Tulad ni Kamatayan, patas ang pagtrato ng baha
sa amin.
Umapaw muli ang aming mga patay na’t libaging sapa at ilog
upang rumagasa sa mga mararangyang tahanan
at lamuning parang kaning-itik ang mga barong-barong.
Tinatangay ang sinumang madatnan
na walang pagtatangi sa bigat ng apelyido at bulsa:
binatang apo ng mambabalot,
kapatid ng isang artista,
estudyante, bata,
Lahat tungo sa malagim, tahimik at maputik na wakas.
Mapalad pa ang ilan sa aming napililitang maitulog muna
sa kani-kanilang mga opisina, bagama’t daan-daan din
ang sa bubungan naghintay ng kaligtasan.
Tila nag-aapuhap ng kalapating magpapahiwatig
sa katapusan ng unos.

V.

Tumigil din ang pag-ulan, humawi rin ang ulap,
Subalit wala kaming napansing kalapating  may kagat na tangkay
o kahit man lang bahaghari sa panganorin.
Sa halip, ulit-ulit umaalingawngaw sa telebisyon, radyo, mga kwentuhan at kamustahan
ang mga panaghoy, paghibik, pananalangin at pagmamakaawa
Ng mga kababayan naming muntik nang tangayin ng baha.
Ulit-ulit din naming naririnig ang pagduduro na ng daliri
ng mga kinauukulan at may alam
kung bakit hindi naiwasan ang pagsapit ng ganitong trahedya.
Hanggang sa kami’y mabingi.
Namimigay na ang mga pinagpalang kamay ng mga binalot na karidad ,
Naipalibing na ng mga tumatangis na kamag-anak ang mga dinagit ng baha,
Namumulot na ang ilan sa amin ng mga nabahang gamit
na pwede bang mapapakinabangan,
upang makapagsimula muli.
Subalit matagal pa bago makatkat nang tuluyan
Ang batik ng putik at kandila sa aming mga sahig at puso.

VI.

Ang ulan raw pag pumapatak ay tikatik
Nagpapaputik.
Subalit ngayon, ang ulan na tila sambuwan ang buhos
Putik ay kasama na sa bumabahang agos.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s