Pagkatapos

Mabuti na rin at ibang klaseng trabaho naman ang pinasukan ko ngayon. Para akong nakalanghap ng sariwang hangin. Hindi baleng buong araw akong nagtatype sa aking workstation ng mga artikulong inorder ng kung sinong dayuhan, at least magsesearch na lang ako sa Internet ng mga kinakailangan kong impormasyon. (Bagama’t sasakit nga lang ang aking mga mata sa kasusuyod sa mga websites ng mga datos na hinahanap ko.) Pagod na ang utak ko at napapagal naman ang aking mga paa sa paghabol sa mga balitang kailangang maisulat agad bago matapos ang araw. (At pagkabasa naman ng mga readers bukas ay ano naman ang mangyayari? Marahil ay mababad trip lang sila sa mga ibinalita kong pagpapalaya sa mga may-kayang salarin o hindi kaya’y pagbulsa ng ating mga butihing politiko ng mga pondong laan sana sa pagapapagawa ng isang tulay.)

Mabuti na rin at researcher-writer ang trabaho ko ngayon. Nakaupo lang sa loob ng opisinang may nakainstall na aircon, at kung antukin sa bagal ng orasan ay may coffeemaker akong malalapitan sa pantry. (bukod pa rito ay may Starbucks sa ibaba ng gusaling pinagrerentahan ng aming opisina.) Sa wakas, hindi ko na kailangan pang kumain sa labas ng karinderya pagsapit ng ala-una ng hapon, at habang nginunguya ko pa ang ulam ay tatawagan na ako ng aking editor na puntahan ko kaagad ang isang nagaganap na dispersal sa harap ng U. S. Embassy (for the nth time na ang ganitong mga eksena).

Mabuti na rin at ibang klase na ang aking pinasukang trabaho. Kahit 9-6 ang oras ng aking pasok at uwian pa ako sa Kalookan mula rito sa Ayala Avenue, mabigat pa rin sa bulsa ang paycheck ko. Hindi tulad noon, katatanggap ko pa lang ng aking payslip, gagagaan na ito sa mga utang ko na dapat bayaran: kay Mang Berto na may-ari ng canteen sa aking dating opisina, sa mga kasamahan sa aking beat na pinagkautangan ko sa panahong naghihigpit pa ako ng mahigpit nang sinturon,  at sa finance department para mapunan ang buwanang hulog ko sa isang cash advance ko nang magkasakit ang aking Dad. Rumaraket pa nga ako noon, kahit ibig sabihin noon ay hindi nakapangalan sa akin ang pinapublish na artikulo (dahil nga sa bawal sa aming mag-sideline sa iba pang mga news agency). Ngunit sa huli ay mga ilang daang piso ang nadaragdagan sa aking bulsa, sa panahon ngayon ang isang daang piso ay “barya” na lamang.

Mabuti at iba na ang aking trabaho. Kailangan ko nang idibdib ang pagsasaliksik-pagtatype ng artikulo para makausad na ako mula sa ngayon pa lang na nagwawakas na pagtatapos sa nauna kong trabaho.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s